...

askerde kullandığım bir defter geçti elime. ordayken duyup not ettiğimiz bazı şeyleri okudum, oraya gittim geldim... oysa duyduklarım buraya ilişkindi... garip bu insan ...

----

Usulca odasına girdi. Çocuk fazlasıyla yorgundu. Ölmek ve yaşamak aynı anda geçiyordu zihninin bulanmış düşüncelerinden. Kimilerin eskilerin müziği dediği şarkılar çalıyordu kısık sesle. Dinleyip dinlemediğinden emin olmayarak akan göz yaşlarını çalan şarkılara yordu. Anlamlandırmak için türlü çabalara girişiyordu bir yandan yine de. Boş çabalar... bütün çabalar boş...

Derin bir nefes aldı, tuttu, tuttu, en sonunda nefesiyle beraber sessizce bir isim yükseldi, yüceldi alçak tavanlı odasında. Bir isim... önce ısındı oda, sonra soğudu, sonra çocuk tekrar tekrar zikretti ismi. Yorgundu... bazen hiçbir şey bir isim kadar anlatamaz yorgunluğa sebep olan ağırlığı...

Çocuk gözlerini yumdu ve derin bir uykunun rüyası oldu...

18.02.05 – 02.20
ankara

------

mansur
söylenen neden tekrar söylenir
ateş kendini yakarken yakar bizi
yanarak biz olur tekrar yanarız neden

mansur
bu aşk
cevabı olmayan sorular
ve sorusu olmayan cevaplar
bilindiği gibi bilinmez
neden anlamaz insan....

kül olmaz her yanan
savrulmaz
dile gelmez
beni savuran sendin
seni savuran ben
aynı el \ sevgili eli

mansur
bir beden yetmez yanmaya
bu ateşler yetmez...

13.03.05
ankara