...

çok yorgunum... her yanım ağırıyor... durursam hasta olabilirmişim, istesem de duramıyorum... allah koruyor hamd olsun, ben bile şaşıyorum...

ve ablam evlendi. işte buda bana garip geliyor...

düğün çok yorucu bir şey. koştur dur. yinede insanlar memnun olmuyor... neyse, çok yorulduk ama bir kaç tur horon teptim, ablamın yanında. ilk defa teptim, güzelmiş, meğersem fena da değilmişim horon hususunda...

sonra gece nargile içtim de kendime geldim biraz, yada iyice kendimden geçtim. ağrılar kesildi...

ertesi gün nikah geyiği. yine koştur. bide nikah sonunda annem fenalaştı. hurraa bide onun peşinden koş. bi yandan gelin uğurla, onun peşinden koş. bi yandan insanları eve taşı, eve gelenleri ağırla, onu yap bunu yap... bi ara insanlar beni sakinleştirmeye çalışıyordu. oysa ben gergin olduğumun farkındaydım ve insanların da gerilmesi gerektiğini, aksi takdirde bu anlamsız koşuşturmacanın bitmeyeceğinin farkındaydım... neyse, sabah 5 te yatabildim :)

hala yorgunum... ve farkında değilim olanın bitenin, yazdıklarımın...

dua edin, dinlenmek nasip olsun...